التیام ناتمام

این اثر کالبدی تکه‌تکه‌شده را نشان می‌دهد که با دوخت‌های مکرر و نمایان کنار هم نگه داشته شده است. پارچه در اینجا کیفیتی شبیه به پوست دارد؛ سطحی سایش‌یافته و تَرَک‌خورده که اثر پارگی‌ها بر آن باقی مانده است. بخیه‌ها نه‌فقط برای اتصال، بلکه به‌عنوان تلاشی برای ترمیم عمل می‌کنند؛ تلاشی که جای زخم را نمی‌پوشاند، بلکه آن را به بخشی از ساختارِ اثر تبدیل می‌کند.